ย้อนหลังไปประมาณปี 2542 ซึ่งเป็นปีแรกที่ผมได้รู้จัก “Internet” และมันทำให้ผมได้รู้ว่าการส่งข้อความเข้าเพจเจอร์ไม่จำเป็นต้องเสียตังค์ทั้งหมด รวมทั้งรู้ด้วยว่าการจีบหญิง แบบที่ไม่ต้องเห็นหน้า(หรือเพศที่แท้จริง-_-’) มันลุ้นสนุกเพียงใด
ผมติดแชตและใช้ E-mail + เพจเจอร์ ในการติดต่อสื่อสารกับเพื่อนใหม่ (รวมทั้งพยายามจะหาแฟนด้วย) อยู่ได้ราวๆ 2 เดือน โดยใช้ทั้ง ICQ และ Pirch98 ยอดฮิตในขณะนั้น (ซึ่งปัจจุบันลืม Account ตัวเองไปหมดแล้ว -_-’) และเมื่อผมได้อ่านนิตยสารเก่า(ค่อนข้างมาก) ที่ชื่อ Internet และบังเอิญมีบทความแนะนำสอนอัพโหลดเว็บไปยังพื้นที่ฟรีของ Geocities ซึ่งปัจจุบันได้รวมกับ Yahoo ไปแล้ว ซึ่งทำให้ผมเกิดความสนใจขึ้นมาทันทีว่า “เฮ้ย ! นี่เราสามารถมีเว็บของเราเองแบบไม่เสียตังค์ได้ด้วยวะเฮ้ย !”
แต่ตอนนั้นผมยังเขียนเว็บไม่เป็น ไม่รู้จักอะไรเลย คอมพิวเตอร์ก็ยังไม่มีปัญญาซื้อ อาศัยใช้ที่ศูนย์คอมของมหาวิทยาลัย การใช้งาน Search Engine และการค้นหาข้อมูลผ่าน Web Directories อย่างจริงจังก็เกิดขึ้นตอนนั้นเอง โดยผมมีที่พึ่งหลักคือ Sanook โดยมี Yahoo เป็นเป้าหมายรอง เพราะตอนนั้นแม้เจ้า Yahoo จะโด่งดังไร้คู่แข่งแต่ข้อมูลทางภาษาไทยที่มีค่อนข้างน้อย ทำให้ผมได้แต่ค้นๆเก็บๆ โดยมีโอกาสใช้ความสามารถทางการแปลภาษาอังกฤษเพียงเล็กน้อย และเมื่อเริ่มตันกับการค้นหาแบบไร้จุดหมาย ซึ่งรู้แค่ว่า จะเขียนเว็บต้องรู้จัก HTML ห้องสมุดมหาวิทยาลัย คือตัวช่วงต่อมา ซึ่งช่วงนั้นผมเสียค่าถ่ายเอกสารไปหลายตังกับการหาข้อมูลเพื่อความอยากรู้อยากลองนี้
ผมหัดเขียน HTML ผ่านทาง Notepad รวมทั้งโปรแกรมที่ติดมากับ Netscape (จำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไร) ได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่าทำไมมันช่างยากเย็นอย่างนี้ ไม่เหมือนวาดรูป ไม่เหมือนสายวิชาที่เราเลือก มีแค่ดินสอกับกระดาษก็สร้างภาพได้แล้ว ทำเว็บมันน่าจะทำได้เหมือนกันสิ คิดได้ปุ๊บ ผมก็เข้าห้องเน็ตมหาวิทยาลัย กลับไปหาเพื่อนเก่าคือ Pirch98 อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้หากิ๊กหาแฟน แต่ผมยิงคำถามหาเจ้าของห้องทันที ว่าจะเขียนเว็บนอกจาก Notepad แล้วมีอะไรที่ง่ายกว่านี้อีกมั๊ย ซึ่งคนไทยไม่ทิ้งกัน พี่เจ้าของห้องแชตที่ผทเข้าบ่อยๆแนะนำมาว่า “Dreamweaver เลยน้อง แล้วฝันน้องจะเป็นจริง” ได้ชื่อโปรแกรมมาผมก็ไปสอยมาทันที 1 แผ่น(เถื่อน) ซึ่งเวอร์ชั่นในขณะนั้นก็คือ 3.0 แล้วก็ติดต่อตีซี้กับพี่ที่เป็นคนดูแลห้องเน็ต ให้ลงโปรแกรมให้เพราะทางมหาวิทยาลัยป้องกันการลงโปรแกรมใหม่ไว้
ความยากลำบากของผมได้น้อยลงไปอีก เมื่อพี่สาวผมได้คอมเก่าๆมาเครื่องหนึ่ง ด้วยสเป็ค AMD(จำรุ่นไม่ได่) 750 เม็กกะเฮิร์ต แรม Idio (เขียนถูกป่าวหว่า) 16 เม็ก 2 แถว ฮาร์ดดิสก์ 4.2 กิ๊ก ทำให้ผมสามารถเขียนเว็บเองที่บ้านได้ แต่ไม่สามารถเล่นเน็ตได้ ต้องเซฟไฟล์ใส่ลง Compack Disk (ไดร์ฟ A ความจุ 2.5 เม็ก) ไปทำต่อที่มหาวิทยาลัย และได้สมัครเป็นสมาชิกกับทาง Geocities เพื่อทดสอบผลงานตัวเอง โดยใช้ข้อมูลจากนิตยสาร Internet ที่ได้มา ซึ่งทำให้ผมได้รู้ว่า ข้อมูลที่ผมได้มาเป็นข้อมูล โ-ค-ต-ร เก่า เพราะตอนที่ผมสมัคร Geocities ถูก Yahoo เอาไปกินเรียบร้อย และพื้นที่ต่างๆที่ Geocities เคยแบ่งไว้ให้สร้างเว็บโดยแบ่งเป็นชื่อเมืองต่างๆ แต่ของ Geocities.yahoo.com จะใช้เป็นชื่อ Id ที่เราสมัครไว้เป็นชื่อต่อท้ายไปเลย ซึ่งใช้มาจนถึงปัจจุบัน
การอัพโหลดขึ้นโฮสฟรีครั้งแรกของผม หลังจากอ่านเตรียมข้อมูลมาพอสมควร ซึ่งเป็นไปด้วยความทุลักทุเล เพราะด้วยความเก่าของข้อมูล ที่ได้มา ซึ่งปัจจับัน (ขณะนั้น) ได้เปลี่ยนไปมากพอสมควร และในครั้งแรกนี้ เว็บผมก็ขึ้นไปสำเร็จ แต่ไม่สมบูรณ์ เพราะภาพที่ผมใส่ไปกลับไม่แสดง ซึ่งเป็นปัญหาที่ผมข้ามขั้นตอนการเรียนเร็วเกินไป โดยทัี่ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับ HTML อย่างถ่องแท้ และไปหลงคารมณ์ WYSIWYG แบบเข้าใจไม่ชัดเจนอีกเช่นกัน จนผมต้องบากหน้าไปถามพี่ที่ห้อง Chat อีกครั้ง โดยส่งลิงค์เว็บที่ผมสร้างให้พี่เขาดู จึงได้รู้ว่าผมอ้่างอิง Path หรือที่อยู่ของไฟล์ไม่ถูกต้อง ซึ่งทางแก้นี้จริงๆแล้วทาง Dreamweaver (ซึ่งตอนนั้นยังเป็นของ Macromedia อยู่ ก่อนจะโดน Adobe ฮุบไปตามระเบียบ) ได้เตรียมการสร้าง Site name ไว้ให้แล้ว ซึ่งฟังก์ชั่นนี้ จะช่วยให้การสร้างเว็บของเราจำลอง Path ต่างๆเสมือนออนไลน์บน Internet ให้ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเราสั่งรันหน้าเว็บจากในเครื่องเรา มันจะแสดงที่อยู่จากเครื่องเรา รวมทั้งที่อยู่ของไฟล์ภาพต่างๆ file:///C://test/index.html แต่เมื่อเราอัพขึ้นเว็บมันจะเป็นอย่างนี้ http://www.geocities.com/test/index.html ซึ่งถ้าไฟล์ HTML ของเรายังอ้างอิงค์ที่อยู่ของไฟล์ภาพต่างๆเป็นแบบแรกอยู่ อัพให้ตายมันก็ไม่ขึ้น แต่ถ้า้เราสร้าง Site Name มันแก้ Path ต่างๆให้อัตโนมัติจาก file:///C://test/index.html เป็น test/index.html
และนี่คือก้าวแรกของ Web Designer ที่ชื่อ Natapat